η Καυτερή Πιπεριά, κατά πάντων !

Ἓνας καλὸς φίλος μᾶς ἔστειλε τὸ ἀκόλουθο ἄρθρο γιὰ κάθε ἐνδιαφερόμενο:

Ανεβάστε την Θερμοκρασία, να χτυπήσει Κόκκινο. … «στα 35 χρόνια που ασκώ την ιατρική δεν έχω χάσει ούτε έναν ασθενή από καρδιακή προσβολή!» Αυτή είναι μια εκπληκτική δήλωση, αλλά ο Dr. John Christopher την κάνει με εμπιστοσύνη σε αυτό που λέει. “..Εάν ακόμη αναπνέουν τους δίνω ένα φλιτζάνι τσάι από cayenne (ένα κουταλάκι του γλυκού σε καυτό νερό), και μέσα σε λίγα λεπτά ξαναγυρίζουν στην ζωή !”

Cayenne (Καγιέν, πιπεριές τσίλι) η Καυτή Πιπεριά.
Το cayenne είναι ένας από τους πιο ταχείς δραστικούς ενισχυτές για την καρδιά και αυτό διότι τροφοδοτεί την καρδιά άμεσα. Να πως δουλεύει: Το cayenne διατηρεί την καλή λειτουργία του “ποταμού της ζωής”, επίσης γνωστού σαν κυκλοφορία του αίματος. Ένας μπλοκαρισμένος “ποταμός της ζωής” οδηγεί σε στενώσεις που προκαλούν έλλειψη οξυγόνου, πράγμα το οποίο οδηγεί σε οργανική δυσλειτουργία, αρρώστιες και σε σοβαρές περιπτώσεις καρδιακή προσβολή. Το πιπέρι cayenne λειτουργεί σαν αποφρακτικό που διαπερνά τα μπλοκαρίσματα, προσφέροντας οξυγονωμένο αίμα στα άρρωστα όργανα πολύ γρηγορότερα από οποιοδήποτε φάρμακο ή βότανο….

Ἡ συνέχεια: http://miastala.com/s/archives/24490

Η Ζωή πάει στο Όσλο -The Dark side of Chocolate

Προχθὲς Σάββατο, μερικὰ ἀπὸ τὰ μέλη τῆς Ἑλληνικῆς Ἀκαδημίας τῆς Καυτερῆς Πιπεριᾶς συναντηθήκαμε στὸ κατάστημα “The Dark side of  Chocolate” γιὰ ἓνα ζεστὸ ρόφημα σοκολάτας μὲ καυτερὴ πιπεριὰ.

Ἀπόγευμα, ἡ πόλις ἤρεμη λόγω τριημέρου, ὁ Ἀριστοτέλης πάντα στὴν θέση του, εὐγενέστατος, ἓτοιμος νὰ μᾶς ἱκανοποιήσει ἑτοιμάζοντας τὸ ποτὸ τῶν θεῶν μὲ τὴν καυτερὴ γεύση τῆς ἀγαπημένης μας κόκκινης πιπεριᾶς. Καὶ ἐνῶ περιμέναμε,τὸ βλέμμα μας ἔπεσε πάνω σὲ μία μικρὴ φωτογραφία στὸ κάτω ἀριστερὸ ἄκρο τοῦ ἐσωτερικοῦ παραθύρου τοῦ ἐργαστηρίου τῆς σοκολάτας τοῦ Ἀριστοτέλη.(Βλέπε φωτο μὲ τὸ κόκκινο βελάκι).

Στὴν φωτογραφία φαινόταν ἓνα χαρτοκιβώτιο, αὐτὸ τῶν μεταφορῶν,μέσα στὸ ὁποῖο ἦταν χωμένη μία μικρὴ δεσποινίδα καὶ ἡ ὁποία ἔβγαζε ἔξω ἀπὸ τὸ χαρτοκιβώτιο τὸ χαριτωμένο δροσερὸ προσωπάκι της. Στὸ χαρτοκιβώτιο ἔγραφε: « Ἡ Ζωὴ πάει στὸ Ὄσλο». Στὸ κάτω μέρος τῆς φωτογραφίας ἔγραφε : «Φεύγουμε γιὰ τὸ Ὄσλο καὶ τὴν Κυριακὴ τάδε τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου τὸ σπίτι μας εἶναι ἀνοιχτὸ γιὰ νὰ σᾶς ἀποχαιρετίσουμε.Τηλ.:69............» 

Ἡ περιέργεια εἶναι περιέργεια... Ζητήσαμε ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη νὰ μάθουμε κάτι παραπάνω. ... «Ἡ μαμὰ τῆς μικρῆς Ζωῆς μαζὶ μὲ τὴν Ζωὴ ἀποφάσισαν νὰ φύγουν γιὰ τὸ Ὄσλο»... Τέτοιες σκέψεις εἴχαμε κάνει καὶ ἐμεῖς ἀρκετὸ καιρὸ πρὶν.Εἴχαμε πάρει ὃλες τὶς ἀπαιτούμενες πληροφορίες. Ὃμορφη πόλη , καλοὶ ἄνθρωποι. Κάποιοι γνωστοὶ μας μένουν ἐκεῖ. Δὲν ἀποφασίσαμε νὰ κάνουμε τὸ ἑπόμενο βῆμα ποὺ ἔκανε ἡ μικρὴ Ζωὴ μὲ τὴν μαμὰ της. Ἴσως νὰ τὸ κάνουμε στὸ μέλλον.

Ὁ Ἀριστοτέλης μεγαλούργησε καὶ πάλι μὲ τὰ καταπληκτικὸ ρόφημα τῆς σοκολάτας.Ἡ ὣρα εἶχε περάσει καὶ ἑτοιμαζόμασταν νὰ ἀποχωρήσουμε. Ἀκόμη μία ἔκπληξη. Ὁ Ἀριστοτέλης μᾶς χάρισε μία πλάκα μαύρης πικρῆς σοκολάτας προσφάτου παραγωγῆς του, μὲ καυτερὴ πιπεριὰ παραγωγῆς τῆς Ἑλληνικῆς Ἀκαδημίας τῆς καυτερῆς Πιπεριᾶς. Τώρα θὰ πρέπει νὰ σκεφτοῦμε πότε θὰ γευτοῦμε αὐτὴ τὴν νέα δημιουργία τοῦ Ἀριστοτέλη. Χρειαζόμαστε λίγη ἠρεμία μέχρι τὴν στιγμὴ τῆς «γευσιγνωσίας».

Στὴν μικρὴ Ζωὴ καὶ στὴν μαμὰ της εὐχόμαστε κάθε εὐτυχία γιὰ τὸ μέλλον & καλὴ ἐγκατάσταση στὸ Ὄσλο. 

Για τους εραστές της καυτερής πιπεριάς και της σοκολάτας The dark side of chocolate

Για τους εραστές της καυτερής πιπεριάς και της σοκολάτας

The dark side of chocolate

Τὴν τελευταία φορὰ ποὺ ἤπια ζεστὴ σοκολάτα, ὃπως ἡ τέχνη τῆς σοκολάτας ὁρίζει,εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ τὴν ἀπολαύσω στὸ Καφὲ Πούσκιν , στὴν Μόσχα, τὸ 1999. Ὁ παρασκευαστὴς ντυμένος μὲ μαῦρο φράκο ἔφερε μπροστὰ στὸ τραπέζι μας τὸ πτησόμενο τραπεζάκι του καὶ ἀφοῦ τὸ ἄνοιξε ἐπάνω στὴν δερμάτινη ἐπιφάνεια τοῦ τραπεζιοῦ τοποθέτησε τὰ σύνεργὰ του καὶ τὸ bain marie. Μὲ τὸν εἰδικὸ  ἀναδευτήρα γιὰ σοκολάτα βοήθησε στὸ λυώσιμο τῆς σοκολάτας καὶ ὃταν ὴταν ἓτοιμη τὴν τοποθέτησε στὸ  πορσελάνινο σκεύος  καὶ μᾶς τὴν προσέφερε στὸ τραπέζι μέσα σὲ πορσελάνινη λευκὴ κοῦπα.

Τὶ σχέση ἔχει ὃμως ἡ καυτερὴ πιπεριὰ μὲ τὸ ρόφημα τῆς ζεστῆς σοκολάτας;

Πρὶν λίγο καιρὸ, δὺο ἀπὸ τὰ τακτικὰ  μέλη (καὶ καλὲς συνεργάτιδες) τῆς Ἓλληνικῆς Ἀκαδημίας τῆς Καυτερῆς Πιπεριᾶς, ἡ Δανάη & ἡ Ἀλίκη, μὲ ἐνημέρωσαν γιὰ τὸ νέο κατάστημα, σχετικὸ μὲ τὴν σοκολάτα, τὸ «The dark side of chocolate». Ἀμέσως στὸ μυαλό μου ἦλθε τὸ ὀμώνυμο φίλμ τῶν Mistroti –Romano, σχετικὸ κι’αὐτὸ μὲ τὸ κακάο καὶ τὴν σοκολάτα ἀλλὰ καμμία σχέση με τὸ κατάστημα τοῦ Ἀριστοτέλη, τὸ «The dark side of chocolate». Ἔλειψα γιὰ λίγο καιρὸ ἀπὸ τὴν Ἀθῆνα καὶ μόλις προχθὲς βρῆκα χρόνο καὶ πέρασα γιὰ νὰ πιῶ μία ζεστὴ καὶ «πηχτὴ» σοκολάτα ὃπως ἡ τέχνη τῆς σοκολάτας ὁρίζει. Μία γλυκιὰ ἔκπληξη μὲ περίμενε ἐντὸς τοῦ καταστήματος.Ὁ Ἀριστοτέλης ἦταν ἐκεῖ χαμογελαστὸς καὶ εὐγενικὸς. Ἄρχισε νὰ  μιλάει γιὰ τὸ ρόφημα σοκαλάτας. Πρὶν λίγες ἡμέρες εἶχα φτιάξει μία mousse μαύρης σοκολάτας μὲ καφὲ εσπρέσσο καὶ λίγη σκόνη κόκκινης πιπεριᾶς, δίχως κρέμα γάλακτος. Ποιὰ ἦταν ἡ ἔκπληξη τοῦ Ἀριστοτέλη; Λὲς καὶ διάβασε τὴν σκέψη μου καὶ πρότεινε τὰ ἴδια ὑλικὰ γιὰ τὸ ζεστὸ ρόφημα σοκολάτας. Δὲν τὸ περίμενα γιατὶ στὰ μέρη μας (καὶ ἐννοῶ σ’ὃλη τὴν ἑλλαδικὴ ἐπικράτεια) μόνο προκάτ νερουλὴ σοκολάτα σὲ φακελλάκι σερβίρουν ἀκόμη καὶ στὰ πιὸ «ἀκριβὰ» στέκια. Συμφώνησα μὲ τὴν πρώτη στὴν πρόταση τοῦ Ἀριστοτέλη, «πικρὴ»σοκολάτα μὲ λίγη καυτερὴ πιπεριὰ δίχως εσπρέσσο αὐτὴ τὴν φορὰ γιὰ νὰ μπορέσω νὰ γευτῶ τὴν καψαϊκίνη τῆς πιπεριᾶς καὶ τὴν θεϊκὴ γεύση τῆς σοκολάτας.

Ὁ Ἀριστοτέλης τὴν ἑτοίμασε καὶ τὴν προσέφερε σὲ μέσα σὲ μία μεγάλη πορσελάνινη κοῦπα.

Ἤπια τὴν πρώτη γουλιὰ.Παλιὲς μνῆμες ἦλθαν στὸ μυαλό μου καὶ πάλι.Ἄλλα μέρη ὃπου ἡ σοκολάτα προσφέρεται στὸν πελάτη μὲ εὐλάβεια. Θὰ τὴν ἤθελα λίγο πιὸ πηχτὴ, ἀλλὰ ὁ Ἀριστοτέλης εἶχε κάνει τὸ θαῦμα του. Ὁ Ἀριστοτέλης μᾶς πρότεινε νὰ κάνουμε καὶ μία γευστικὴ διαδρομὴ καὶ στὶς ὑπόλοιπες γεύσεις ὰπὸ τὰ σοκολατάκια ποὺ κατασκευάζει καὶ διαθέτει.Ὑποσχεθήκαμε τὴν ἐπόμενη φορὰ νὰ τὰ δοκιμάσουμε ὃλα. Στὸ κατάστημα θὰ βρῆτε ἐπίσης καὶ μία μεγάλη συλλογὴ ἀπὸ χειροποίητα σοκολατάκια μὲ περιπετειώδεις γεύσεις ποὺ ἀπευθύνονται σὲ πραγματικούς γευσιγνώστες. Ὃταν ἀποφασίσετε νὰ ἐπισκευθεῖτε τὸ  «The dark side of chocolate» στὴν ὁδὸ Σόλωνος 41 νὰ πᾶτε μὲ μισο-ἄδειο στομάχι. Αὐτὸ γιὰ μπορέσετε νὰ γευτῆτε περισσότερες λιχουδιὲς. Ὁ Ἀριστοτέλης θὰ εἶναι ἐκεῖ πάντα πρόθυμος νᾶ σᾶς ξεναγήσει στὸν μαγευτικὸ κόσμο τῆς σοκολάτας.

Η καυτερή πιπεριά γιά τήν σωστή θεραπεία....

Η Καυτερή Πιπεριά γιά τήν σωστή θεραπεία....

 Είναι γνωστὸ ότι οἱ Ἰταλοὶ μόλις τώρα ἄρχησαν νὰ ξυπνοῦν ἀπὸ τὸν βαθὺ λήθαργο. Τώρα κατάλαβαν ότι μέχρι σήμερα χρησιμοποιοῦν τὸ Ευρὼ καὶ ὄχι τὴν λιρέττα.

Τώρα κατάλαβαν ότι τὸ ἱερατεῖο τῶν Τραπεζιτῶν ἔστειλε  καὶ σ'αὐτοὺς ἓναν "σωτήρα" γιὰ νὰ τοὺς σώσει ἀπὸ τὴν κρίση τοῦ Ευρὼ . Ο Σωτήρας αὐτὸς μὲ τὸ ὄνομα Μάριο Μοντι  (Mario Monti)γνωρίζοντας τὶς θεραπευτικὲς ἰδιότητες τῆς καυτερῆς πιπεριᾶς, μὲ Νομοθ. Διάταγμα "Σῶστε τὴν Ἰταλία",ἐπιβάλλει στοὺς συμπολίτες του μία νέα θεραπεία. Κάποιος καλός φίλος ἀπὸτὴν Ἰταλία μᾶς ἔστειλε μία φωτογραφία μὲ τὴν νέα αὐτὴ συσκευασία. 

Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφιβάλλει πλέον γιὰ τὶς θεραπευτικὲς ἰδιότητες τῆς καυτερῆς πιπεριᾶς. 

Μια καυτερή σαλτσούλα για ένα ακόμη πιό καυτό καλοκαίρι

Μία καυτερή σαλτσούλα για ένα ακόμη πιό καυτό καλοκαίρι

Ἡ εξαίρετη φωτογράφος καὶ ἀκόμα πιὸ καπληκτικὴ μαγείρισσα Ἔλγκα, στὴν ἰστοσελίδα της «σπόρια παπαρούνας» ( http://www.semidipapavero.net/ ) ἑτοιμάζει ἓνα καυτερὸ ἔμβαμα (σαλτσούλα) μὲ κόκκινες καυτερὲς πιπεριὲς, ἓτοιμη νὰ ἀντιμετωπίσει ἓνα «καυτερὸ» καλοκαίρι. Στὴν ἀνάρτησὴ της ( http://www.semidipapavero.net/2011/07/dip-al-peperoncinoper-un-estate.html ) ἀφοῦ περιγράφει στὴν ἀρχὴ μιὰ πολὺ ζεστὴ ἡμέρα στὴν δουλειὰ της καὶ τὶς θετικὲς σκέψεις γιὰ τὸ τὶ θὰ κάνει ἐπιστρέφοντας στὸ σπίτι της, μὲ τὸ ποὺ μπαίνει μέσα, ἀπὸ τὴν ζέστη καὶ τὴν κούραση τὰ ξεχνάει ὃλα καὶ ὁ μόνος στόχος ποὺ ἔχει εἶναι νὰ κάνει ἓνα κρῦο, μὰ πολὺ κρῦο ντούζ....συνεχίζοντας τὴν περιγραφὴ λέει... « κατεβαίνω τὴν ἐσωτερικὴ σκάλα πέφτω πάνω στὶς κατακόκκινεςφρέσκιες καυτερὲς πιπεριὲς ποὺ ἀγόρασα καὶ τὶς πέρασα στὴν κλωστὴ φτιάχνοντας ἓνα ὂμορφο περιδέριο.

Παίρνω τὴν ἀπόφαση. Θὰ τὶς περάσω στὸ μπλέντερ, μὲ ἀρκετὸ  ἔξτρα παρθένο ἐλαιόλαδο,  σκόρδο καὶ ἁλάτι  γιὰ νὰ δημιουργήσω μία σάλτσα, καυτερὴ  καὶ πικάντικη κατάλληλη γιὰ αὐτὸ τὸ καυτό καλοκαίρι, ποὺ θὰ συνοδεύει ψητά κρέατα, λαχανικά, καψαλισμένο ψωμί ή πικάντικο τυρί .Συστήνω ιδιαίτερα, τη χρήση της σε μικρές δόσεις.

Συστατικά:



Φρέσκες κόκκινες καυτερὲς πιπεριὲς
ἀρκετὸ ἔξτρα παρθένο ἐλαιόλαδο
ἁλάτι
1 σκελίδα σκόρδο (χρησιμοποίησα σκόρδο Voghiera ΠΟΠ)


Πλένουμε τὶς πιπεριές καὶ ἀφαιροῦμε τὸν μίσχο. Χοντροκόβουμε τὶς πιπεριὲς καὶ τὶς βάζουμε στὸ κύπελλο τοὺ μπλέντερ.
Προσθέτουμε 1 κουταλάκι τοῦ γλυκοῦ ἁλάτι καὶ τὸ σκόρδο. Ξεκινᾶμε τὸ μπλέντερ καὶ προσθέτουμε σιγὰ-σιγὰ τὸ ἐλαιόλαδο, μέχρι το μίγμα να γίνει κρεμῶδες.
Χρησιμοποιώντας γάντια μίας χρήσης, ρίχνουμε τη σάλτσα σε βάζα και τὴν καλύπτουμε μὲ λίγο ἐπιπλέον ἐλαιόλαδο ἄν εἶναι ἀπαραίτητο.
Φυλάσσεται στο ψυγείο, προσαρμόζοντας πάντα τὸ ἐπιπέδο τοῦ λαδιοῦ, ὃταν τὴν καταναλώνουμε»...

Τὴν εὐχαριστοῦμε θερμὰ γιὰ τὶς φωτογραφίες της , τὴν ἁπλή ἀλλὰ γευστικὴ συνταγὴ της καὶ τῆς εὐχόμαστε καλὲς διακοπὲς.!!!!

Φεστιβαλ της Αβινιόν 2011

Ἡ καλλιτεχνικὴ ὀμάδα τῆς Ἑλληνικῆς Ἀκαδημίας τῆς Καυτερῆς πιπεριᾶς θὰ βρεθεῖ καὶ πάλι στὸ 65ο Φεστιβάλ τῆς Ἀβινιὸν ἀπὸ τὶς 6-31 Ἰουλίου 2011.

Festival d'Avignon 2011, 65e édition

Τὸ πρόγραμμα τοῦ Φεστιβάλ μπορεῖται νὰ τὸ δεῖτε στὴν ἀκόλουθη διεύθυνση:

http://www.dancepress.gr/?i=news.el.festivals.1074

Ο ΓΛΥΠΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΜΑΚΟΛΑΣ

Ο ΓΛΥΠΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΜΑΚΟΛΑΣ

Δάσκαλε, πέρασαν δύο χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ μᾶς ἄφησες ἀλλὰ σὲ κάθε συμπόσιὸ μας εἶσαι μαζί μας. Ὁ καλὸς σου φίλος καὶ συντοπίτης Στρατῆς Φιλιππότης κυκλοφόρησε τὸ «Ἀθηναϊκὸ Ἡμερολόγιο 2011» μὲ ἓνα γράμμα-ἀπολογία τοῦ καλοῦ δασκάλου Σαράντου Καργάκου ἀφιερωμένο σὲ σένα. Σοῦ τὸ στέλνουμε ὃπως τὸ ἔγραψε:






Ο ΓΛΥΠΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΜΑΚΟΛΑΣ






Ἦταν φυσικὸ. Τὸν γνώρισα πρὸ ἐτῶν στὸ βιβλιοπωλεῖο τοῦ Στρατῆ Γ. Φιλιππότη πού δὲν εἶναι μόνον ἄντρον φιλίας ἀλλὰ τόπος συναγωγῆς σπουδαίων ἀνθρώπων, ποὺ εἶναι σπουδαῖοι ὄχι ἐπειδὴ εἶναι ἐπιφανεῖς ἀλλ’ εἶναι ἐπιφανεῖς ἐπιεδὴ εἶναι σπουδαῖοι. Πόσοι καὶ πόσοι δὲν πέρασαν μὲ πρόσχημα νὰ πιοῦν ἓναν καφὲ, τὸν ὁποῖον ὁ Στρατῆς προσφέρει ἀφειδῶς, στὴν πραγματικότητα ὃμως γιὰ νὰ χαροῦν τὸ σπιρτόζικο ἤ σκμαπρόζικο πνεῦμα του! Μόνον ἐγὼ , πάντα βιαστικὸς, ἀφοῦ ἀνταλλάξω μαζὶ του μερικοὺς λεκτικοὺς διαξιφισμοὺς, φεύγω χωρὶς νὰ ἀξιωθῶ νὰ πιῶ ἓναν μέτριο γλυκὸ ἐρατεινὸν...!


Τὸν Δημήτρη Ἀρμακόλα τὸν γνώρισα πρώτα ἀπὸ τὸ ἓργο του: σὲ ἐκθέσεις, πλατεῖες, ἰδιωτικὲς συλλογὲς. Χάρη στὴν βοήθεια τοῦ γερμανοῦ φίλου μου τεχνοκριτικοῦ Ρόμπυ Γκάϊγκερ καὶ τοῦ σπουδαίου -ἐπίσης φίλου –καλλιτέχνη ἀπὸ τὸ Μανχάϊμ Φρέντ Ἔκμιριχ εἶχα ἐπερκῶς ἐξοικιωθεῖμὲ τὶς νέες κατευθύνσεις ὄχι μόνον τῆς ζωγραφικῆς ἀλλὰ καὶ τῆς γλυπτικῆς, ἐιδικὰ σ’ἓναν τομέα ποὺ κάπως ἰδιότροπα θὰ μποροῦσα νὰ ὀνομάσω «κατασκευαστικὴ»ἤ -ἔστω-« ἀναδημιουργικὴ».Παρὰ τὸ σύνθετο τῶν κατασκευῶν τοῦ Δ. Ἀρμακόλα, διέκρινα –κι αὐτὸ μοῦ ἄρεσε –μία δωρικὴ λιτότητα καὶ στιβαρότητα. Τὸ ἔργο δὲν τὸ χαιρόσουν –σοῦ ἐπιβαλλόταν. Σὲ ὑποχρέωνε νὰ σταθεῖς σὲ στάση προσοχῆς καὶ νὰ τὸ μελετήσεις μὲ προσοχὴ.


Ὃσο ἁδρὸ , ὃμως, ἦταν τὸ ἔργο του, ὃσο σκληρὰ καὶ δυσδάμαστα τὰ ὑλικὰ ποὺ χρησιμοποιοῦσε ὁ καλλιτέχνης, τόσο μαλακὸς, ἁπαλὸς καὶ σεμνὸς ἦταν ὁ ἴδιος. Καμμία ἐκζήτηση στοὺς τρόπους καὶ στὴν ἐμφάνιςὴ του. Ὃσο γιὰ τὸ περίφημο φουλάρι, ποὺ σὰν τὴν Ἰσιδώρα Ντάνκαν τὸν ἔφερε στὸν θάνατο, τὸ φοροῦσε γιὰ νὰ κρύβει τὰ στὶγματα ἀπὸ τὰ σῖθίσματα ποὺ τοῦ προκαλοῦσε ὁ τροχὸς, τὸ κύριο ἐργαλεῖο τῆς τεχνικῆς του.


Θυμᾶμαι ἐκεῖνα τὰ μάτια τὰ μεγάλα ποὺ μὲ κοιτῦσαν μὲ ἀπορία, ὃσες φορὲς τύχαινε νὰ μὲ ἀκούει. Εἶχε ὁ ἀξέχαστος δίψα ἱστορίας. Παράλληλα, παρὰ τὴ φήμη ποὺ εἶχε ἀποκτήσει, δὲν εἶχε ἔπαρση ἀπεναντίας εἶχε μιὰ συστολὴ, γιὰ νὰ μὴν πῶ δειλία, προκειμένου νὰ «ξανοιχτεῖ». Μὲ παρακολούθησε σὲ μία διάλεξη καὶ μετὰ λίγες ἡμέρες συναντηθήκαμε στοῦ Στρατῆ. Μὲ πολλὰ «κομπιάσματα»μοῦ ζήτησε νὰ γράψω ἓνα κείμενο γιὰ τὸ μνημεῖο τῶν 118 Σπαρτιατῶν ποὺ ἐκτέλεσαν οἱ Γερμανοὶ στὸ Μονοδέντρι. Τὸ μνημεῖο εἶχε στηθεῖ σὲ μιὰ πλατεῖα τὴς Σπάρτης, ὄχι σὲ περίοπτη θέση καὶ εἶχε προκαλέσει μικροπρεπεῖς συζητήσεις,


Πρόβαλα ἄρνηση:


- Κύριε Ἀρμακόλα, ξέρετε ἐγὼ δὲν εἶμαι τεχνοκριτικὸς...


- Εἶσθε μοῦ εἶπε, δείχνοντας τὰ «Αἰσθητικὰ Μελετήματα»ποὺ εἶχε


ἐκδώσει ὁ Στρατῆς. Ἀλλ’ἐγὼ δὲν ζητῶ νὰ κάνετε στὸ ἔργο μου κριτικὴ ἀλλὰ νὰ ἐκφράσετε τὰ συναισθήματα πού σᾶς γεννᾶ ἡ θέασὴ του. Εἶσθε παιδὶ τῆς Κατοχῆς, εἴχατε στὴν οἰκογένειὰ σας πολλοὺς ἐκτελεσμένους ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς. Θέλω, λοιπὸν, ἀπὸ σᾶς νὰ μοῦ γράψετε, ἄν τὸ ἔργο αὐτὸ ἀνταποκρίνεται στὸ μέγεθος τῆς θυσίας. Τὶ γεννᾶ μέσα σας, τὶ ξυπνᾶ μέσα σας...


Κι ὃλα αὐτὰ τὰ ἔλεγε μὲ ἓνα τόνο παιδικὸ παρακλυτικὸ. Συγκατατάθηκα τελικὰ. Ἀλλὰ ζήτησα, ἐπειδὴ δὲν σκόπευα τότε νὰ κατεβῶ στὴ Σπάρτη, δύο-τρεῖς φωτογραφίες τοῦ ἔργου γιὰ νὰ ἔχω τὴν εἰκόνα του ὡς ἐρέθισμα γι]νὰ γράψω. Σὲ λίγες ἡμέρες ὁ Στρατῆς μοῦ τηλεφώνησε:


- Ὁ Δ. Ἀρμακόλας πέρασε καὶ ἄφησε ἓνα φάκελλο γιὰ σένα. Ἄργησα νὰ


περάσω, Ἀλλὰ σὰν τὸν πῆρα, εἶδα πὼς εἶχε ἓνα «ἄλμπουμ» μὲ πολλὰ ἔργα του -ἐκτὸς φυσικὰ ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ ἀποτύπωναν τὸ μνημεῖο τοῦ Μονοδεντριοῦ. Ἄρχισα νὰ προβληματίζομαι: μήπως ἔπρεπε νὰ μὴ σταθῶ σ’ αὐτὸ ἀλλὰ νὰ κάνω μία μιὰ ὁλικὴ θεώρηση τοῦ ἔργου του; Ὁ Στρατῆς μὲ πληροφόρησε ὃτι ὁ Δ. Ἀρμακόλας εἶχε ὑποβάλει ὑποψηφιότητα γιὰ ἀκαδημαϊκὸς. Ἴσως ἦταν πιὸ ὡφέλιμο στὴν ἐπιδίωξὴ του αὐτὴ νὰ εἶμαι περισσότερο ἀναλυτικὸς: νὰ ἐξηγήσω (οἱ περισσότεροι ἀκαδημαἱκοὶ εἶναι ἄγνωστοι τέχνης), γιατὶ εἶναι τέχνη αὐτὲς οἱ ἄμορφες(καὶ γιὰ πολλοὺς δὐσμορφες) κατασκευὲς τοῦ Δ. Ἀρμακόλα. Χρειζόμουν μιὰ εἰσαγωγὴ νὰ κάνω τὴν ἀρχὴ.


Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες δάβαζα ἓνα βιβλίο τοῦ Paul Diel « Ὁ συμβολισμὸς στὴν Ἑλληνικὴ Μυθολογία», (ἐκδ. Χατηνικολῆ). Στὸν πρόλογο ὁ Gaston Bachelard εἶχε γράψει –γιὰ μένα –μιὰ φράση κλειδὶ: «Μιὰ λέξη διαστρεβλώνεται, κι ἀμέσως ἔχουμε ἓνα θεὸ παραπάνω». Ἦταν αὐτὸ ποὺ χρειαζόμουν: τὸ ἔργο τέχνης δὲν εἶναι μόνον αὐτὸ ποὺ βλέπεις ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ νοεῖς. Μιὰ ἀλλοίωση τῆς μορφῆς μπορεῖ νὰ δώσει μιὰ ἄλλη ἀπρόβλεπτη μορφὴ. Μιὰ συγκόλληση ἑτερόκλητων ὑλικῶν μπορεῖ νὰ δώσει μιὰ σύνθεση ποὺ δὲν παραπέμπει σὲ κάτι γνωστὸ, σὲ κάτι ἰδωμένο. Εἶναι κάτι πρωτοϊδωτο ποὺ ξυπνᾶ μέσα σου πρωτόφαντα συναισθήματα. Τὰ διάφορα ὑλικὰ γιὰ τὸν Δ. Ἀρμακόλα (καὶ γιὰ τοὺς ὁμοτέχνους του) ἦταν ὃ,τι εἶναι οἱ λέξεις γιὰ τὸν συγγεραφέα. Λίγοι συγγραφεῖς ἔχουν συνειδητοποιήσει ὃτι οἱ λέξεις εἶναι πράγματα.


Καὶ ἐνῶ βρισκόμουνστὸ σημεῖο αὐτὸ εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ ξαναδῶ τὸν Ἀρμακόλα σὲ μία διάλεξὴ μου. Μιλήσαμε ἐρχικὰ γιὰ τὸ πῶς σκέπτομαι νὰ πιάσω τὸ θέμα. Δὲν μοῦ ἔκανε καμμιὰ ὑπόδειξη. Ἦταν εὐπατρίδης. Τὴν ὣρα ποὺ μιλοῦσα, τὸν παρακολυθῦσα πὼς κάτι σημείωνε. Τελείωσα, χαιρετηθήκαμε. Λίγες ἡμέρες μετὰ ὁ Στρατῆς μοῦ τηλεφωνεῖ:


- Ἄκου, ὁ Ἀρμακόλας ἔφυγε...


Τὶς λεπτομέρειες γιὰ τὸ πῶς ἔφυγε τὶς ἔμαθα μετὰ.Κάποιες ὑποχρεώσεις μὲ ἔστειλαν στὸ ἐξωτερικὸ.Ὃταν γύρισα ὁ Στρατῆς μοῦ εἶπε:


- Πρέπει νὰ γράψεις κάτι γιὰ τὸν Ἀρμακόλα στὸ «Ἀθηναϊκὸ Ἡμερολόγιο». Ἔχεις, πιθανῶς τὶς τελευταῖες του σημειώσεις. Κι ἔτσι πίστευα.


Ἀποσύρθηκα στὸ Λαύριο, γιὰ νὰ ὁλοκληρώσω τὸ δίτομο ἔργο μου «Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία: ἀπὸ τὸ ἔπος στὴν τραγωδία». Πάντα, ὃμως, εἶχα στὸ νοῦ μου τὸ κείμενο γιὰ τὸν Ἀρμακόλα. Καὶ ξαφνικὰ στὴ μέση τοῦ καλοκαιριοῦ ἔφτασε, μέσω Στρατῆ μιὰ ἐπιστολὴ. Ἦταν ἡ τελευταία ἐπιστολὴ τοῦ Ἀρμακόλα καὶ ἀπευθυνόταν πρὸς ἐμένα. Ἡ εὐγενικὴ σύζυγὸς του εἶχε τὴν καλοσύνη νὰ μοῦ τὴν ταχυδρομήσει. Τὴν διάβασα καὶ τὴν ἔνιωσα ὡσὰν φωνὴ ἐκ τοῦ τάφου. Ὡσὰν ὁ καλλιτέχνης νὰ ἀκολουθοῦσε τὸ de profundis clamavif. Πάγωσα καὶ μετὰ δάκρυσα.


Τὶ μοῦ ἔφραφε; Κατὰ πρῶτον, μὲ προσφωνοῦσε μὲ τὸν πλέον τιμητικὸ τίτλο: «Ἀγαπητὲ Δάσκαλε». Ἀκολούθως, εἶχε καταγράψει μέρη τῆς ὁμιλίας μου, ἀφήνοντας μὲ τελίτσες κάποια κενὰ. Μοῦ ἔγραφε: «Στὸ τέδε σημεῖο εἶπες πὼς κάποιος εἶπε αὐτὸ. Γράψε μου ἀκριβῶς πώς λεγόταν αὐτὸς; Ἤ ἀλλοῦ: τὶ ἦταν αὐτὸς; Κι ἀλλοῦ: πῶς ἀκριβῶς τὸ εἶπε αὐτὸς; Ἤ ἐσὺ τὶ ἐννοῦσες λέγοντας αὐτὸ;».


Ὁ Ἀρμακόλας ἦταν κτὰ τὸ πλατωνικὸ, «ἀεῖ παῖς». Ἓνα αἰὠνιο παιδὶ. Ἤθελε νὰ μαθαίνει διαρκῶς γιὰ νὰ ἐρεθίζει καὶ νὰ πλουτίζει τὴν ἔμπνευςὴ του. Ἄρχισα νὰ σχεδιάζω ἓνα κείμενο μὲ τίτλο τὴν πιὸ φράση: «ἀεὶ παῖς». Πέρασα α’πὸ τὸν Στρατῆ ἀρχὲς Φθινοπώρου. Ἡ «Μικρασιατικὴ ἐκστρατεία μου» εἶχε τελειώσει. Ρώτησα:


- Τὶ χρόνο ἔχω γιὰ νὰ γράψω γιὰ τὸν Ἀρμακόλα;


Ὁ Στρατῆς μὲ κοίταξε μὲ παράπονο καὶ μοῦ εἶπε κοφτὰ:


- Τώρα εἶναι ἀργὰ. Ἡ ὓλη ἔκλεισε καὶ τὸ ἡμερολόγιο τυπώνεται...


Πικράθηκα. Ἔνιωσα σὰν νὰ ἔμπαινε σὲ ἐκκλησία σεμνὴ χωρίς νὰ ἀνάψω κερὶ. Ἤ πὼς εἶχα μιὰ ὀφειλὴ στὴν ὁποία δὲν μπόρεσα νὰ ἀνταποκριθῶ ἐπειδὴ ἤμουν αἰχμάλωτος μιᾶς συγγραφῆς σὰν τοὺς Μικρασιάτες τῆς τότε ἐποχῆς ποὺ εἶχαν ἐγκλωβιστεῖ στὰ διαβόητα «Ἀμελὲ Ταμπουροὺ» (=τάγματα ἐργασίας). Συχνὰ ἡ δουλειὰ μᾶς κάνει νὰ βάζουμε σὲ δεύτερη μοῖρα τὴ φιλία. Κι εἶναι κρίμα!


Υ.Γ. Κάποιο πρωϊ στὸ βιβλιοπωλεῖο τοῦ Στρατῆ ὑπῆρχε μιὰ σύναξη μικρὴ. Ὁ λόγος ἦλθε καὶ στὸν Ἀρμακόλα. Κάποιος εἶπε:


- Δὲν πρόφθεσε νὰ γίνει ἀκαδημαϊκὸς... Πῆγε ἀπὸ βίαιο θάνατο...

Τότε κάποιος ἄλλος – δὲν παίρνω ὃρκο πὼς ἦταν ὁ Στρατῆς - εἶπε κοφτὰ:

- Καλύτερα ποὺ πῆγε μὲ βίαιο θάνατο παρὰ, σὰν «ἀθάνατος», νὰ βιώνει τὸν θάνατο στὸ Μαυσωλεῖο τῆς Ἀκαδημίας.

Κακεντράχεια ἴσως...

Idem