Δέν ξεχνᾶμε βέβαια νά
προσθέσουμε καί μερικές καυτερές
πιπεριές….
(*)
Μακεδονήσι
Γράφεται
και «μακεδονίσι», αλλά αυτό δεν βοηθάει
κανέναν να καταλάβει για ποιο φυτό
πρόκειται. Στο «Περί ύλης ιατρικής» του
Διοσκουρίδη απαριθμούνται όλες οι
θεραπευτικές ιδιότητες του πετροσέλινου,
του μαϊντανού δηλαδή, διότι περί αυτού
πρόκειται, ενώ στην περιγραφή του
αναφέρεται ότι «φύεται εν Μακεδονία εν
αποκρήμνοις τόποις». Ευνόητο, λοιπόν,
για ποιον λόγο, ανάμεσα στα διαφορετικά
ονόματά του, όπως περσέμολο, μυρωδιά,
μακεδονήσι, επικρατέστερο είναι το
τελευταίο. Από το πετροσέλινο, που έγινε
στα λατινικά petroselinum και αργότερα
petrosilium, προέκυψαν στα αγγλικά το parsley
και στα γαλλικά το persil. Αλλά από το
petroselinum macedonicum κάποιοι προτίμησαν να
κρατήσουν το δεύτερο συνθετικό του
ονόματος. Αυτό, ταξιδεύοντας στην
Τουρκία, έγινε magdanos και τελικά maydanoz. Και
έτσι πήραμε εμείς πίσω μια λέξη με
ελληνική προέλευση, πλην όμως παραμορφωμένη.
Ισως το «μακεδονήσι» είναι τελικά
προτιμότερο.
...<Τα
ρεβίθια μου αρέσουν, αλλά «το πολύ το
Κύριε
Ελέησον το βαριέται κι ο παπάς!».
Βρέθηκα
λοιπόν στην κατάσταση να θέλω να μαγειρέψω
ρεβίθια, αλλά να μην θέλω τα γνωστά
μονοφυσιτικά πιάτα, δηλαδή εκείνα στα
οποία η κυρίαρχη παρουσία των ρεβιθιών
απορροφάει τα πάντα όλα άλλα.
Οι
ολόφρεσκες φλάσκες που αναπαύονταν στο
ερμάριο της κουζίνας μου έλυσαν το
πρόβλημα. Μαζί με τις ολόφρεσκες ντομάτες
αποτελούν τα κύρια υλικά για το
πεντανόστιμο αυτό πιάτο.
Βράζω
τα ρεβίθια για τρεις περίπου ώρες και
σουρώνω καλά. Σε ένα ταψί φούρνου βάζω
ψιλοκομμένα ξερά κρεμμύδια και τα
μαραίνω στο γκριλ. Προσθέτω τις μελιτζάνες
κομμένες όπως σας αρέσουν, τα ρεβίθια,
αλάτι πιπέρι, μία καυτερή κόκκινη τσίλι
πιπεριά, και σάλτσα ντομάτα (περασμένη
από το μπλέντερ, και βρασμένη να φύγουν
τα πολλά ζουμιά).
Ψήνω
στους 180 βαθμούς για 60 λεπτά (ο χρόνος
συναρτάται με την υγρασία που έχει η
σάλτσα). Στο μεσοδιάστημα ανακατεύω
τακτικά για να ενδυθούν όλα τα ρεβίθια
με τις άλλες ουσίες.
Αφήνω
να κρυώσουν και σερβίρω με φρέσκο
ψιλοκομμένο κολίανδρο...>...